Normaal vertel ik u braafjes voor het weekend wat ik ga uitvreten zodat u weet waarom u mijn geweldige blogs moet missen. Deze keer zal ik u een postuum overzicht geven.

Vrijdagavond stond, zoals reeds aangekondigd, het bezoek aan de overzichtstentoonstelling van Léon Spilliaert op het programma. Meer dan 2 uur rondgelopen in het Museum voor Schone Kunsten... En ik heb echt mijn best gedaan, maar!! maar... Beeldende kunst is echt niks voor mij, het spijt me. Ik heb een hele tijd geleden al eens een blogreeks gehad ivm 'wat is kunst?' en ik vond toen schilderkunst ed. niet echt mijn ding. Schilderijen en tekeningen roepen nu eenmaal weinig tot geen emoties in mij op. De truc is nu om daar 3 pagina's 'kunstkritiek' over te schrijven. Wat ik van de collectie, de installatie, de verlichting, de sfeer, de extra informatie en al diens meer vond dus. Wish me luck...

Twee uur rondwandelen bleek voldoende voor vrijdag. Dus geen café meer, en zelfs op tijd naar bed. Het is ooit anders geweest. Guess we're getting old.

Zaterdag ben ik voor het eerst sinds lang gaan biken. Modder, modder en euh... modder. Heel plezant! Ik heb stukken long ontdekt waarvan ik dacht dat ik ze al lang verloren waren. Ofwel waren dat organen die begonnen pijn te doen... laat ons bidden van niet! Na goed een uur rijden, 17 km ver, bleek mijn band het op te geven. Lek! Dus nog een geweldige fijne 5 km stappen. En al had ik geld op zak, en verschrikkelijke honger, ik ben erin geslaagd om 1 frituur en 1 hamburgerkraam voorbij te lopen. Respect voor mezelf!

 

's Avonds stonden Isobel Campbell & Mark Lanegan op het programma. Een hoge en een lage stem, rustige muziek (voor wie het niet kent). De eerste drie kwartier kreeg ik mijn klop van het biken, de tweede helft van het concert was echter hemels. Niet toevallig de helft waarin Lanegan het meeste zangwerk voor zijn rekening nam... blijkbaar hou ik niet echt zo van te hoge vrouwenstemmen en subtiele muziek. Leve gebrom. Circus is leaving town, Come walk with me... en volgens mij enkele bisnummers van Mark Lanegan solo... mooi mooi.

Daarna een feestje met als concept '10 euro entree, en vanaf dan gratis drank'. Blijkbaar waren er geen pintjes. Dus maar enkele Duvels gedronken. Doch, ik was te moe, en te oud, en het feestje was net niet wild genoeg... dus maar op tijd naar huis gegaan. Gezien het een halfuur stappen was, hebben we gelift. 't Was mijn eerste keer, en het was bijna ook mijn laatste keer geweest... mensen die meer achteruit dan vooruit kijken, twee rijvakken als de hunne beschouwen: het is lachen op het moment zelf, maar achteraf beseft ge toch dat dat niet zo gezond was... enfin: i survived!

Zondag was de traditionele crash-dag. Gelukkig was er veldrijden op tv, het ideale excuus om helemaal niks te doen! Zelfs twee uur geslapen in de namiddag, iets wat me normaal nooit lukt.

En zondagavond zet de melancholie dan doorgaans op, in die mate dat zelfs Duyster ondraaglijk wordt om naar te luisteren.

Voor je het weet is het maandag, en heb je weer teveel werk... stilaan ga ik nog 'druk, druk, druk' moeten gebruiken als uitdrukking. God beware me!

Om maar te zeggen... ik ga zondag naar Sophia in de Vooruit in Gent! Ik heb lang getwijfeld, ging dan gaan, maar toen ik tickets wou bestellen, bleek dat ik dan naar Madrid moest. En nu gaat Madrid niet door, en Sophia was nog niet uitverkocht. Dus het twijfelen begon opnieuw. Maar zo gaat dat dan bij mij, uiteindelijk doe ik het dan gewoonweg toch!

Concerten worden zo stilaan mijn nieuwe hobby. Al gruw ik van het woord 'hobby' alleen al... Een verslagje volgt dus volgende week...

Gezien mijn beperkte inhoud wat betreft theater, toneel en aanverwanten, bespaar ik u een heuse bespreking van de voorstelling die ik vrijdag zag in de (zeer mooie) theaterzaal van de Vooruit in Gent (vanop de allereerste rij). Er zaten een aantal interessante gedachten in het stuk, dat voor mij een beetje van hier naar daar en terug ging (lees: korte sketches die ergens wel allemaal met elkaar te maken hebben, maar de samenhang is mij niet altijd even duidelijk geweest).

Te laat... Wij mensen zijn altijd met alles, en vooral met ons besef te laat.

Het onzekerheidsprincipe van Heisenberg komt erop neer dat je van een deeltje of zijn plaats of zijn snelheid kan kennen, gezien de meting van de ene eigenschap de andere beïnvloedt. In feite moeten we dan over een tolerantieprincipe spreken, waardoor we onzekerheid in ons leven moeten toelaten.
En daarop volgend, de mooiste volgens mij:

Doordat alles in dit leven willekeurig is, hebben we geen eigen wil. (Terwijl ik altijd dacht dat een mens alleen dan geen vrije wil kan hebben als alles al op voorhand vast ligt..)
De voorstelling koppelt hieraan dan het feit dat kunst boven wetenschap (gezien men toch niks echt kan weten) moet worden verkozen... maar daat ga ik mij niet over uitspreken.

In alle geval, het was een welkome ervaring, ik heb mij niet verveeld, meer zelfs, ik ben gaan nadenken. En meer moet dat voor mij niet zijn.